Στη μνήμη του αγαπημένου μας Θοδωράκη

 

                                  

Ο κ. Ηρακλής Κων. Ρήγας, φιλόλογος, σύζυγος της Βαλυραίας κας Μεταξίας Λινάρδου και πατέρας του κ. Κων/νου Ρήγα, εισαγγελέα, που μάς εξέπληξε με τον επικήδειο λόγο του αείμνηστου θείου του Θοδωρή Ελ. Λινάρδου, ένα μοιρολόι συνέθεσε  στον τόπο διαμονής του στην Πάτρα, για να τιμήσει τον αλησμόνητο Θοδωράκη μας και την ποίηση τη λαϊκή αντάμα, ο δεινός φιλόλογος και άξιος γαμπρός της Βαλύρας μας.

Μιλά στα πετεινά του ουρανού πουλί να μη λαλήσει στον μπαξέ του Θοδωράκη....ο πόνος είναι δυσβάσταχτος.

Ώρα καλή σου αδερφέ, καλό να ‘χεις ταξίδι

Διαβάστε περισσότερα »

Ο ΜΟΥΣΙΚΟΣ ΘΑΜΥΡΙΣ-ΜΥΘΟΠΛΑΣΙΑ

  

Πέρα στις πλατιές πεδιάδες της μακρινής Θράκης, η άνοιξη είχε φτάσει για τα καλά. Οι ημέρες είχαν μεγαλώσει, τα ηλιοτρόπια είχαν ψηλώσει κοιτάζοντας συνέχεια τον Ήλιο, και τα βουβάλια στους βάλτους αναμασούσαν τεμπέλικα το χορτάρι. Στις πυκνόφυλλες λεύκες τα πουλιά έφτιαναν τίς φωλιές τους.

Εκείνο το πρωινό, σ ‘ένα χωριουδάκι ανατολικά του Νέστου, ένας νέος ψηλός με κατάξανθα μακριά μαλλιά, βγήκε στο δρομάκι. Ξοπίσω του η ηλικιωμένη γυναίκα με τον μακρύ της χιτώνα τον ακολούθησε.
-Ώστε γιέ μου θα φύγεις; τον ρώτησε με φωνή τρεμάμενη.
- Ναι μητέρα, πρέπει να φύγω. Ο Βασιλιάς της Οιχαλίας με κάλεσε στα μεγάλα Μυστήρια που θα γίνουν στην αρχή του φθινόπωρου στο Καρνάσιο άλσος της Ανδανίας. Θα παίξω λύρα και θα τραγουδήσω στην τελετή της έναρξης και λήξης. Η Μεσσηνία μάνα μου είναι τόσο μακριά που δεν το βάνει ο νους σου και πρέπει να ξεκινήσω τώρα που είναι Άνοιξη για να είμαι εκεί στην αρχή του φθινόπωρου.

Είδε η μάνα ότι δεν γινόταν να αναβάλει το ταξίδι ο γιος της. Πήρε το ταγάρι που είχε αποθέσει στο χώμα και του το πέρασε στο ώμο. Είχε βάλει μέσα τυρί βουβαλίσιο, ξεροψημένο ψωμί, λίγο παστό κρέας και αλατισμένους ηλιόσπορους. Στον άλλο του ώμο ο γιος είχε κρεμασμένη τη λύρα του από έναν δερμάτινο ιμάντα κι ένα φλασκί με κρασί.
Γύρισε ,κοιτάχτηκαν στα μάτια και μετά αγκαλιάστηκαν σφιχτά για ώρα πολλή. Ένιωθε τα δάκρυα της μάνας του καυτά στον λαιμό του και άκουγε τίς ψιθυριστές συμβουλές της και τίς ευχές της για το μακρινό του ταξίδι. Μετά ξαφνικά χωρίστηκαν και ο νέος με μεγάλα βιαστικά βήματα απομακρύνθηκε . Καθώς ξεμάκραινε, η μάνα του έκανε λιγοστά βήματα κατά κείνον και φώναξε . -Γιέ μου να προσέχεις. Εκείνος σήκωσε το χέρι χωρίς να γυρίσει να κοιτάξει , σ ‘έναν τελευταίο χαιρετισμό και χάθηκε στη στροφή του δρόμου. Η μάνα ξαναμπήκε στο σπιτάκι και σφούγγισε τα μάτια της με το μαντήλι της κεφαλής της , όπως κάνουν όλες οι μάνες όταν το παιδί τους ξενιτεύεται.
Στην άκρη του χωριού, ο νέος άνοιξε την αυλόπορτα ενός σπιτιού και μπήκε. Σέ μια γωνιά καθόταν ο γέροντας, τυφλός και χάιδευε τον σκύλο του.
-Γειά σου αγαπημένε μου δάσκαλε, είπε με σεβασμό.
-Καλώς ήλθες Θάμυρι, αντιχαιρέτισε ο γέροντας. Ξεκίνησες λοιπόν;
-Ναι δάσκαλε, όπως σου έχω εξηγήσει, ο Βασιλιάς της Οιχαλίας, επιθυμεί να παίξω λύρα και να τραγουδήσω εγώ στα μεγάλα Μυστήρια. Οι πρώτοι βασιλιάδες της Ανδανίας, ο Πολυκάων και η Μεσσήνη, έφεραν στην αρχή τα μυστήρια από την Ελευσίνα, αλλά τώρα έχουν περάσει ήδη πέντε γενιές και ο νέος Βασιλιάς θέλει να τα αναβαθμίσει.

ΠΕΡΙ ΑΔΙΚΙΑΣ...!

• ΕΝΑ ΕΙΝΑΙ ΣΙΓΟΥΡΟ ΓΙΑ ΟΣΟΥΣ ΔΕΝ ΓΝΩΡΙΖΟΥΝ  ΤΙ ΘΑ ΠΕΙ ΑΔΙΚΙΑ. ΘΑ ΠΡΕΠΕΙ ΠΡΩΤΑ ΝΑ ΝΙΩΣΟΥΝ ΤΙ ΕΣΤΙ ΝΑ ΣΟΥ ΠΑΙΡΝΟΥΝ ΤΟ ΜΕΡΤΙΚΟ... ΑΠΟ ΤΗ ΔΟΥΛΕΙΑ ΓΙΑ ΝΑ ΚΑΤΑΛΑΒΟΥΝ ΤΙ ΦΟΦΕΡΟ ΠΡΑΓΜΑ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΟ.ΕΓΩ ΤΟ ΕΝΙΩΣΑ ΣΤΟ ΠΕΤΣΙ ΜΟΥ ΠΟΛΛΑΚΙΣ ΚΑΙ ΕΥΤΥΧΩΣ ΠΟΥ ΥΠΑΡΧΕΙ Η ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ ΚΑΙ ΕΛΑΒΑ ΤΟΥΛΑΧΙΣΤΟΝ ΗΘΙΚΗ ΔΙΚΑΙΩΣΗ.ΔΕΝ ΚΡΑΤΩ ΚΑΚΙΑ ΣΕ ΚΑΝΕΝΑΝ ΚΑΙ ΤΑ ΠΑΙΡΝΩ ΟΛΑ ΕΠΑΝΩ ΜΟΥ.                                

ΝΥΧΤΟΠΟΥΛΙΑ, ΠΡΟΑΓΓΕΛΟΙ ...ΘΑΝΑΤΟΥ!!!

 Από αρχαιοτάτων χρόνων οι άνθρωποι ανάλογα με τις κινήσεις πουλιών και ζώων προέβλεπαν τα μέλλοντα.Σήμερα αυτές οι δοξασίες καλά κρατούν.Π.χ οι αγωνιστές του '21.διάβαζαν την σπάλα του αρνιού. Τον χειμώνα τα Βουρτσέλια όταν πετούν σε πυκνά σμήνη και σε χαμηλό ύψος προμηνύεται βαρυχειμωνιά. Το πιο σοβαρό απ΄ όλα είναι το νεκροπούλι που όταν βγάζει τη νύχτα την σπαραχτική και ανατριχιαστική κραυγή του, το προσεχές τριήμερο κάποιος θα πεθάνει..Και πραγματικά παρατηρούσα κι΄ εγώ το φαινόμενο και έβγαινε αληθινό.Στη γειτονιά του χωριού από όπου ακούγονταν η σπαραχτική κραυγή του όρνεου από εκείνη τη περιοχή κάποιος θα πέθαινε.Αυτά μου τα έλεγε η γιαγιά μου,Βασιλική Ι.Λινάρδου και τα άκουγα με μεγάλη προσοχή και ενδιαφέρον.Κάποιοι υποστηρίζουν ότι και ο Γκιώνης έχει τις ίδιες ικανότητες και το έχω παρατηρήσει και εγώ.

Διαβάστε περισσότερα »

Κακοί οιωνοί και δεισιδαιμονίες

 

Λαϊκοί οιωνοί και δεισιδαιμονίες για τη ζωή.  Η ύπαρξη λαϊκών σημείων και δεισιδαιμονιών συνεχίζεται από την αυγή της ανθρωπότητας. Και μας συνοδεύουν σε όλη μας τη ζωή. Η καταγωγή τους πηγαίνει στα μακρινά βάθη της αρχαιότητας. Σε αυτό βοήθησαν οι απόλυτες και αναμφισβήτητες έννοιες που έχουν τα γενικά αποδεκτά σημάδια και οι δεισιδαιμονίες για τη ζωή. Υπάρχουν σε μια μεγάλη ποικιλία μορφών και εκδηλώσεων, συχνά λαϊκά σημάδια και σήματα περιέχουν μια ακριβή αντανάκλαση της ουσίας των διαδικασιών που μας συμβαίνουν σχεδόν καθημερινά. Η ερμηνεία μπορεί να διαφέρει Οι λαϊκοί οιωνοί και οι δεισιδαιμονίες για τη ζωή είναι ανθρώπινες παρατηρήσεις που έχουν περάσει από στόμα σε στόμα για αρκετές χιλιετίες. Πολύ συχνά υπάρχουν καταστάσεις όπου η ερμηνεία των ίδιων συμβόλων και σημείων μεταξύ εκπροσώπων διαφορετικών λαών είναι εντελώς διαφορετική μεταξύ τους. Για παράδειγμα, ένας Ρώσος αντιλαμβάνεται μια μαύρη γάτα που διασχίζει το δρόμο ως πολύ αρνητικό σημάδι, ενώ ένας Αιγύπτιος, ανεξαρτήτως χρώματος, αντιλαμβάνεται αυτό το ζώο από τη θέση ενός σήματος επερχόμενης καλής τύχης. Σημαντικό ρόλο έπαιξαν τα σημάδια Στην αρχαιότητα, τα γενικά αποδεκτά σημάδια και οι δεισιδαιμονίες για τη ζωή συνόδευαν τους ανθρώπους όχι μόνο στην προσωπική τους ζωή, αλλά και κατά τη λήψη αποφάσεων σε κρατικό επίπεδο.

Διαβάστε περισσότερα »

ΙΘΩΜΑΙΑ-ΑΡΧΑΙΑ ΜΕΣΣΗΝΗ-ΒΑΛΥΡΑ

 Τα Ιθωμαία ήταν η κύρια ετήσια εορτή των Μεσσηνίων στην αρχαιότητα.

Ήταν μια εορτή αφιερωμένη στον Ιθωμάτα Δία^[1], το ιερό του οποίου ήταν στην κορυφή του όρους Ιθώμη της Μεσσηνίας, όπου υπήρχε και μαντείο, του οποίου η βάση του τρίποδα είναι εντοιχισμένη στο νοτιοανατολικό άκρο του ναού της Παναγίας της Βουλκανιώτισσας στο επάνω μοναστήρι του Βουλκάνου ή αλλιώς το μοναστήρι της κορυφής ή καθολικό του Βουλκάνου, το οποίο κτίστηκε το 7ο αιώνα.

Η εορτή των Ιθωμαίων περιελάμβανε αθλητικούς αγώνες, μουσικούς αγώνες, θεατρικές παραστάσεις και διάφορες εκδηλώσεις λόγου και τέχνης^[1]. Η όλη ιεροτελεστία γίνονταν γύρω από το χρυσοελεφάντινο άγαλμα του Ιθωμάτα Δία, όπου οι Εννέα Μούσες το έλουζαν στην κλεψύδρα κρήνη^[1], η οποία τρέχει ακόμα νερό.

Στα Ιθωμαία έλαβε μέρος και ο θρυλικός λυράρης της αρχαιότητας, Θάμυρις, ο οποίος θέλησε να συναγωνιστεί τις Εννέα Μούσες στο τραγούδι και αυτές από την αλαζονεία τους τον τύφλωσαν. Τότε φεύγοντας για την πατρίδα του τη Θράκη και καθώς περνούσε τον ποταμό της περιοχής, πέταξε μέσα τη λύρα του και έτσι το ποτάμι έλαβε το όνομα Βαλύρα.

ΙΘΩΜΑΙΑ-ΑΡΧΑΙΑ ΜΕΣΣΗΝΗ-ΙΕΡΑ

 

Τα Ιερά της Ιθώμης Η Μονή Βουλκάνου που τιμάται στο όνομα της Κοιμήσεως της Θεοτόκου είναι κτισμένη στην κορφή του όρους Ιθώμη, εκεί που βρισκόταν στην αρχαιότητα το ιερό του Ιθωμάτα Δία. Κατά την παράδοση, η ίδρυσή της αποδίδεται σε μοναχούς που κατέφυγαν εκεί για να γλυτώσουν από τους εικονομάχους το έτος 725, επί Λέοντος Ισαύρου. Μια άλλη παράδοση, που ανάγει την κτίση της Μονής στα χρόνια του Ανδρονίκου Παλαιολόγου, αναφέρει ότι η ανέγερση της μονής στην τοποθεσία αυτή αποδίδεται στην αυτοκράτειρα Ανδρονίκου. Η εικόνα της Θεοτόκου πιστεύεται ότι έχει διασωθεί ως σήμερα και είναι θαυματουργή. Φέρει την επιγραφή ''η Οδηγήτρα επονομαζομένη εν τω όρει Βουλκάνω'' και αποδίδεται στον Απόστολο Λουκά. Το 1638 το Καθολικό της Μονής ιστορήθηκε με τοιχογραφίες των αδελφών Δημητρίου και Γεωργίου Μόσχου, ονομαστούς αγιογράφους από το Ναύπλιο. Το όνομα Βουλκάνο ή Βουρκάνο απαντά για πρώτη φορά στο συναξάρι του Οσίου Νίκωνος του Μετανοείτε τον 10 ο αιώνα. Σύμφωνα με μια μαρτυρία ''ο Δίας έκτισε χώραν και κάστρον, την έλεγαν Βελκίαν, όπερ ένε και φαίνεται εις το Βουρκάνον χαλασμένον'' (Σ. Λάμπρος, Ν. Ελληνομνήμων 3, 1906, 140). Η Μονή στα σωζόμενα σιγίλλια της φέρει τα ονόματα Δορκάνου (1583), Βουρκάνου (1630) και Βουλκάνου (1769 και 1798). Στις 5 Μαρτίου 1625 οι πατέρες μοναχοί, ''μή υποφέροντες εις το καθολικόν'' της Μονής Βουλκάνου, προφανώς λόγω των δυσχεριών πρόσβασης, ύδρευσης και διαμονής στην κορφή του βουνού, αγόρασαν από τον ''μπαμπά του Μεμεταγά Εφέντη'' της Ανδρούσας, για δέκα χιλιάδες πεντακόσια γρόσια, μια μεγάλη επίπεδη τοποθεσία στη θέση ενός έρημου χωριού, κοντά σε μάνα νερού, για να ιδρύσουν εκεί τη Νέα Μονή Βουλκάνου. Το έρημο χωριό έφερε το αλβανικό όνομα Τζέμη ή Τζούμη και βρισκόταν ανατολικά από τον Άγιο Βασίλειο. Το ιερό του Διός Ιθωμάτα στην υψηλότερη κορυφή της Ιθώμης είναι χτισμένο το παλιό μοναστήρι του Βουρκάνου. Ανατολικότερα σώζονται θεμέλια από το ιερό του Διός Ιθωμάτα. Το χάλκινο πόδι αναθηματικού τρίποδα που βρέθηκε κοντά στο μοναστήρι δείχνει ότι η λατρεία του Ιθωμάτα ανάγεται στη γεωμετρική τουλάχιστον περίοδο. Κατά το Παυσανία (4.31.2), τα παλιά χρόνια οργάνωναν και αγώνα μουσικής, όπως μπορεί κανείς να συμπεράνει από τους στίχους του Ευμήλου, ποιητή του 6ου αιώνα π.Χ.

1821. ΤΙΜΩΝΤΑΣ ΤΟΥΣ ΒΑΛΥΡΑΙΟΥΣ ΗΡΩΕΣ ΜΑΣ.ΑΦΙΕΡΩΜΑ ΣΤΟ ΒΑΣΙΛΗ ΛΙΝΑΡΔΟ ΛΟΧΑΓΟ ΚΑΙ ΔΗΜΑΡΧΟ ΔΕΡΡΩΝ το 1839 ηλικίας 48 ετών,ΜΕ ΧΑΛΚΟΥΝ ΑΡΙΣΤΕΙΟΝ .

 Ο ΒΑΣΙΛΗΣ ΛΙΝΑΡΔΟΣ  με βάση την αιτησή του για αριστείο το 1839 ήταν 48 ετών και δήμαρχος Δερρών που τον αποτελούσαν τα χωριά Σκάλα Βαλύρα. Έίχε το βαθμό του λοχαγού με 30 βαλυραίους  στρατιώτες, πολέμησε σε όλες τις μάχες του απελευθερωτικού αγώνα με το Δυρραχίτη οπλαρχηγό Παναγιώτη Κεφάλα. και με βάση την αίτηση ήταν το 1821 30 ετών, το 1821.

Κάνοντας εκ νέου μελέτη, έρευνα, καταγραφή στα ΓΑΚ ΑΘΗΝΩΝ, βρήκαμε και άλλα στοιχεία από διάφορους φακέλλους για το Βασίλη Λινάρδο, τον οπλαρχηγό από το Ζευγολατιο Αναστασόπουλο Αλέξιο που είχε στρατιώτες αο διάφορα χωριά και από τη Βαλύρα 12, και από τα ΓΑΚ ΜΟΝΑΣΤΗΡΙΑΚΑ μαζί με άλλους Βαλυραίους.

Ο δήμος Δερρών δημιουργήθηκε με το ΦΕΚ   80 1836 με διορισμένο δήμαρχο τον Αναγνώστη Πουλόπουλο και εισπράκτορα τον γ.  Νικολακόπουλο .Με το ΦΕΚ 22 1840  οι δήμοι Δερρών και Στενυκλήρου ενσωματώθηκαν στο Δήμο Οιχαλίας και οι 14 δήμοι της επαρχίας Μεσσήνης έγιναν 6.Ολόγος συγχώνευσης των δήμων έγινε γιατί όσοι δήμαρχοί ήταν αντιοθωνικοί καταργήθηκαν και ενδωματώθηκαν σε δήμους που είχαν εκλεγεί οθωνικοί δήμαρχοι. .Στο  δήμο Οιχαλίας ήταν ο Α. Σταθουλόπουλος και εισπράκτορας ο Ι. Δρούτσας

Διαβάστε περισσότερα »

Ευρυδίκη Ε.Λινάρδου-Παπαλαμπίδου, από τη Βαλύρα Μεσσηνίας στην Ορεστιάδα Θράκης, με Ήθος, Αρχές και Περίσσια Αγάπη

 

 

                         Η πρώτη δεξιά είναι η διδάσκουσα καθηγήτρια, των Εβριτών 

                          νέων αγροτών, κα  Ευρυδίκη Ε. Λινάρδου-Παπαλαμπίδου 

Με τη Βαλυραία κυρία Ευρυδίκη Ε. Λινάρδου- Παπαλαμπίδου, Διευθύντρια στη Διεύθυνση Αγροτικής Οικονομίας και Κτηνιατρικής  στην όμορφη Ορεστιάδα της Θράκης, είχαμε την ευκαιρία να επικοινωνήσουμε και να συζητήσουμε περί της ιερής επιστήμης της Γεωπονικής, και την προσφορά υπηρεσιών, με ήθος και αρχές, ιδιαίτερα με σεβασμό προς τον συνάνθρωπο και τη μητέρα φύση. Παράλληλα αναπολήσαμε τα μαθητικά μας χρόνια στο Δημοτικό Σχολείο Βαλύρας Μεσσηνίας.

Θυμάμαι την κατά δύο έτη μεγαλύτερη μου Ευρυδίκη, όταν φοιτούσαμε στο Δημοτικό Σχολείο Βαλύρας. Οι γονείς μας ήταν φίλοι και μεγαλώσαμε μαζί με τα άλλα τέσσερα καταξιωμένα αδέλφια της, την αδελφή της Μεταξία και τους αδελφούς της Ιωάννη, Θεόδωρο και Σταύρο.   Γενάρχης της οικογένειας Λινάρδου, ήταν ο Βασίλειος Λινάρδος, ο οποίος γεννήθηκε το 1789 και διετέλεσε  Δήμαρχος Δερρών (Βαλύρας και Σκάλας). 

                   Βασίλειος Λινάρδος, Δήμαρχος Δερρών. Φωτο: lyrasi.blogspot.com

Ο πατέρας της Ευρυδίκης, Ελευθέριος Ι. Λινάρδος, που Ερρίκος ήταν το παρανόμι του, τον οποίο  ως κόρη του εκπροσωπεί με το ήθος που τη διακρίνει, ήταν ήρωας του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου,  ένας από τις επιζώντες ναύτες, όταν τορπιλίστηκε από τους Γερμανούς, το Α/Τ Ύδρα στα ανοιχτά του Σαρωνικού. Βαριά τραυματισμένος στο αριστερό χέρι και δεξί πόδι, εγκατέλειψε τελευταίος τη θέση του στη μάχη, και διασώθηκε κολυμπώντας δύο μίλια, με σωσίβια ζώνη, για να φθάσει στην Αίγινα  και από εκεί να διακομισθεί στην Αθήνα.

              Oι γονείς της Ευρυδίκης Ε. Λινάρδου, οι δύο μεγαλύτερες ξαδέλφες  και τα

                              αδέλφια της. Η μικρή Ευρυδίκη με φιόγκο στα μαλλιά.

                                                   Φωτο.lyrasi.blogspot.com

Η Ευρυδίκη είδε το φως της ζωής στις 14 Αυγούστου 1956, στην Κλινική Κισκήρα, κοντά στον σιδηροδρομικό σταθμό της Καλαμάτας , καθώς και η αδελφή της Μεταξία. Τα επόμενα τρία παιδιά προτίμησε η μητέρα της να γεννήσει κατ΄οίκον, με τη βοήθεια του αγροτικού ιατρού Σκλήρη. Ουσιαστικά, ήταν απογοητευμένη που πλήρωνε και γεννούσε κορίτσια, όταν όμως γέννησε στο σπίτι τρία αγόρια στη σειρά η χαρά της ήταν πολύ μεγάλη. Η Ευρυδίκη μεγάλωσε στο αρχοντικό του παππού της Ιωάννη Λινάρδου, το οποίο βρίσκεται στον Δημόσιο δρόμο της Βαλύρας προς τη Μεσσήνη. Η μητέρα της , η αείμνηστη Βασιλική Δαβίλλα, καταγόταν από το χωριό Κεφαλληνού και ήταν μοναχοκόρη, ανάμεσα σε τρεις αξιόλογους αδελφούς, τον αδελφό της Παρασκευά Δαβίλλα, ο οποίος ήταν δάσκαλος στην Αθήνα και μέντοράς τής Ευρυδίκης, τον Ιωάννη Δαβίλλα, Αρεοπαγίτη. και τονΤαξίαρχο Μαρίνο Δαβίλλα.Ο τέταρτος αδελφός Ντίνος παρέμεινε στου Κεφαλληνού και ανέλαβε την πατρική περιουσία.

Διαβάστε περισσότερα »

Σημάδια πως κάποιος σου προκαλεί κακό και δεν το καταλαβαίνεις

Τι είναι ο συναισθηματικός εκβιασμός;

Ο όρος συναισθηματικός εκβιασμός αναφέρεται σε μία μορφή ψυχολογικής χειραγώγησης που συμβαίνει μέσα στα πλαίσια στενών προσωπικών σχέσεων: μπορεί να είναι η σχέση ανάμεσα σε μία μητέρα και το παιδί της, η σχέση μεταξύ συζύγων, αδελφών, ακόμη και μεταξύ πολύ στενών φίλων. Σε αυτές τις σχέσεις, το ένα μέλος χρησιμοποιεί ψυχολογική πίεση προκειμένου να επιτύχει τους σκοπούς του, ενώ το άλλο μέλος υποχωρεί μπροστά στο φόβο των συνεπειών. Ο συναισθηματικός εκβιασμός είναι μία μορφή ψυχολογικής κακοποίησης με πολύ δυσάρεστες συνέπειες.

Πώς λειτουργεί;

Ο «συναισθηματικός εκβιαστής» προβάλλει τις απαιτήσεις του και τις ανάγκες του πάνω από οτιδήποτε άλλο: προκειμένου να βεβαιωθεί ότι θα πάρει αυτό που επιθυμεί χρησιμοποιεί ψυχολογική πίεση απειλώντας, άμεσα ή έμμεσα, ότι αν δε γίνει το δικό του θα υπάρξουν συνέπειες. Υπάρχουν διαφορετικές μορφές συναισθηματικού εκβιασμού.

Διαβάστε περισσότερα » 

Γιατί συναντάμε την αχαριστία όταν κάνουμε μια καλοσύνη;

Οι καμπάνες του Άϊ Θανάση κτυπούν χαρμόσυνα

κό ταχυδρομείο

• η |

Γράφει ο Γιάννης Ελ. Λινάρδος | Romfea.gr

Ήταν μια ηλιόλουστη ημέρα του Καλοκαιριού του 1980.Η ζωή στην ευλογημένη κωμόπολη της Βαλύρας που βρίσκεται κάτω από την Ιερά σκέπη της Παναγίας της Βουλκανιώτισσας,το μοναστήρι της οποίας δεσπόζει πάνω στο όρος Ιθώμη,κυλούσε ήρεμα.

Προς το απομεσήμερο θυμάμαι με συγκίνηση τις καμπάνες του ενοριακού ναού του Αγίου Αθανασίου,εκεί που εμείς οι Βαλυραίοι πρωτοείδαμε το φως το αληθινό και ελάβαμε πνεύμα επουράνιο,να χτυπούν χαρμόσυνα.

Η είδηση είχε έλθει από την πρωτεύουσα. Ο μέχρι τότε Αρχιμανδρίτης και τοποτηρητής της Μεγαλουπόλεως π.Ευστάθιος κατά κόσμον Κωνσταντίνος Αθανασίου Σπηλιώτης, εκλεγόταν από την Ιερά σύνοδο Μητροπολίτης Μονεμβασίας και Σπάρτης.

Νέοι γέροι,γυναίκες και παιδιά πανηγύρισαν το γεγονός με τρόπο μοναδικό.

Εφάμιλλες ήταν και οι σκηνές κατά την χειροτονία και την ενθρόνιση.

Διαβάστε περισσότερα »

....

................................... 

Αν να Προσμένεις το Μπορείς, Δίχως από την Προσμονή Ετούτη να Αποσταίνεις-Αφιερωμένο στον Ερρίκο και στον Ηλία που τίμησαν τη φιλία στη Βαλύρα

Ο Τζόζεφ Ράντγιαρντ Κίπλινγκ, αποδήμησε εις Κύριον το 1936 στο Λονδίνο,αφήνοντας μία μεγάλη

κληρονομιά στην ανθρωπότητα ,που κανέναν δεν άφησε αδιάφορο. Πρόκειται για το υπέροχο ποίημα “

Αν”, το οποίο ενέπνευσε και τη διοίκηση το Πολεμικού Ναυτικού της Ελλάδος.

Γιατί ο θυρεός για τον ηρωικό αγώνα του Ελευθέριου Ερρίκου Ι.Λινάρδου στο Α/Τ Ύδρα το 1941,

σαφώς περιλαμβάνει αντίστοιχες οδηγίες προς τους ήρωες του πολεμικού ναυτικού όπως:

‘Αν να προσμένεις το μπορείς

δίχως από την προσμονή ετούτη να αποσταίνεις ή

αν σε συκοφαντούν εσύ να μη βυθίζεσαι στο ψέμα, ή

αν και σε μισούν το μίσος μέσα σου να μην αφήνεις να φουντώνει,

κι ωστόσο να μην δείχνεσαι πάρα πολύ καλός

κι ούτε με πάρα πολλή σοφία να μιλάς....

άνδρας σωστός τότε θε νάσαι γιε μου”!

Αυτός ακριβώς ήταν ο Ρίκος της Βαλύρας. Ένας ήρωας, που εγκατέλειψε τελευταίος τη θέση του στη

μάχη, πριν βυθιστεί το Α/Τ Ύδρα στον Σαρωνικό, διασώθηκε βαριά τραυματισμένος στο αριστερό του

χέρι και στο δεξί του πόδι κολυμπώντας μόνο με μία σωσίβια ζώνη για δύο μίλια,και από την Αίγινα

διακομίστηκε για νοσηλεία στην Αθήνα.

Διαβάστε περισσότερα » 

Οι συγκλονιστικές εμπειρίες μου κοντά στον Άγιο Πορφύριο και στον Άγιο Νεκτάριο

Ήταν γύρο στα 30 μου χρόνια όπου η πίστη μου στο Θεό είχε Χαλαρώσει. Τότε βρήκε ευκαιρία ο Σατανάς και με χτύπησε κατακέφαλα. Αρρώστησα βαριά από ιατροφαρμακευτικό λάθος και κινδύνευε άμεσα η ζωή μου. Eίχα πάθει επινεφριδιακή ανεπάρκεια κ.ά Τότε άρχισα να ζητώ βοήθεια από τους γιατρούς. Αλά εις μάτην, κανένα αποτέλεσμα. Τότε φιλικά μου πρόσωπα με προέτρεψαν να επισκεφθώ τον Άγιο γέροντα Πορφύριο στο μοναστήρι του ΄΄Η Μεταμόρφωσις του Σωτήρος ΄΄, στον Ωρωπό Αττικής. Ένα απόγευμα του χειμώνα του ’89 κίνησα να βρω τον Άγιο γέροντα. Όταν έφθασα εκεί είδα μια μεγάλη ουρά πιστών που περίμεναν καρτερικά να μπουν στο κελί του. Στήθηκα και εγώ στη σειρά και περίμενα να έλθει η σειρά μου.  Όταν μπήκα μέσα είπε: Εσύ μείνε εδώ οι άλλοι να βγουν για λίγο έξω. Του είπα πάτερ: Με λένε Γιάννη, είμαι από ένα χωριό της Μεσσηνίας και είμαι άρρωστος πολύ. Πάνω από το χωριό σου είναι, μου λέει, ένα μοναστήρι της Παναγίας που σας προστατεύει.

Το καλό με αγνότητα καρδιάς, χωρίς υπολογισμό, έχει τη δύναμη να πάει πολύ μακριά...!!!

Κάποτε ένας φτωχός Σκωτσέζος αγρότης, ενώ καλλιεργούσε το χωράφι του, άκουσε τη φωνή ενός παιδιού που κλαίγοντας ζητούσε βοήθεια...

Αμέσως παράτησε τα εργαλεία του κι έτρεξε προς το μέρος ενός βούρκου, απ’ όπου προέρχονταν οι φωνές. Τι να δει; Ένα τρομοκρατημένο αγόρι, βυθισμένο κιόλας μέχρι τη μέση στη λάσπη, πάλευε μάταια να ελευθερωθεί ουρλιάζοντας. Χωρίς αργοπορία ο αγρότης έσωσε το αγόρι, που σίγουρα θα πέθαινε αργά και βασανιστικά...

Ας κάνουμε όλοι τον γλυκύτατο Ιησού Νυμφίο της ψυχής μας που θα μας στηρίζει και θα μας καθοδηγεί σε κάθε βήμα της ζωής μας!!!

Αγαπητοί/τες συμπατριώτες/σες και φίλοι/ες που ζείτε εντός αλλά και σε όλα τα μήκη και τα πλάτη της γης, από την γενέτειρα , την αγαπημένη μας Βαλύρα, σας στέλνουμε τις ολόθερμες ευχές μας για καλό Πάσχα, καλή Ανάσταση και χρόνια πολλά γεμάτα υγεία. 

Μαζί με την Ανάσταση του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού να αναστηθούν μέσα μας όσα καλά έχουν πεθάνει και να κάνουμε τον γλυκύτατο Ιησού Νυμφίο της ψυχής μας που θα μας στηρίζει και θα μας καθοδηγεί σε κάθε βήμα της ζωής μας.

Έτσι θα νιώθουμε μια εφορία και Θεϊκή γαλήνη που θα γεννούν αγάπη για εχθρούς και φίλους. Ο Κύριος επάνω από τον σταυρό συγχωρούσε τους βασανιστές και σταυρωτές του. Ας τον μιμούμαστε λοιπόν καθημερινά...

H δύναμη της συγχώρεσης σας απελευθερώνει από εκείνον που σας έχει πληγώσει για να συνεχίσετε με ψυχική ηρεμία την ζωή σας!!!

Όλοι σας είναι πιθανόν να έχετε πληγωθεί από τις πράξεις ή τα λόγια των κοντινών σας ανθρώπων. Μπορεί οι γονείς σας να ήταν επικριτικοί σε κάθε σας προσπάθεια. 

Μπορεί ο σύντροφος σας να είχε παράλληλη σχέση, μπορεί ακόμα οι συνάδελφοι σας να προσπάθησαν να σαμποτάρουν την επαγγελματική σας σταδιοδρομία. 

Αυτές οι τραυματικές εμπειρίες προκαλούν αρνητικά συναισθήματα όπως οργή , πικρία ή ακόμα και διάθεση για εκδίκηση. 

Έχετε δυο επιλογές ή να παγιδευτείτε σε αυτά τα τοξικά συναισθήματα ή να προσπαθήσετε να συγχωρήσετε για την δική σας ψυχική υγεία. Ποια είναι η έννοια της συγχώρεσης;

Η ζωή είναι μια αρχή που βρίσκει το τέλος της και ο θάνατος ένα τέλος που βρίσκει την αρχή του!!!

Όρνις αλκυών έλεγον οίτον αείδεις >>, αηδόνι που μοιρολογά τραγούδι πένθιμο ήταν ο έλεγος  [ θρήνος ] όπως είναι και τα δέκα ποιήματα της συλλογής του ποιητή, που έχασε τη γυναίκα του Μαίρη της άνοιξης που εδιάβη σε Τιτάνειο στρατί κι έφτασε στη θαμπή χώρα με τους στοιχειόδαρτους λειμώνες των ασφοδελών,  τους υγρούς βάλτους και τα θειάφινα χώματα.

Θρηνεί η μέρα γι’ αυτόν, καταλύθη, οι αστροδείχτες της αυγής μεινούνε πάντα νύχτες χρόνου, πέρα στου δρόμου τα βύθη μια υγρονέφελη μαρμαρυγή με μορφή αγιασμένης οπτασίας βαστώντας στο χέρι αχάτινη λαμπάδα, ντυμένη με το αστείρευτο δάκρυ της, άηχα του λέει:

Ο Χριστός γεννήθηκε για όλους τους λαούς της γης...!!!

Τούτες τις άγιες ημέρες που ο βοριάς τα αρνάκια παγώνει, που σε μια σπηλιά στη μακρινή Βηθλεέμ, που στέγαζε αθώα ζώα, γεννιόταν ο Θεάνθρωπος Χριστός, που απόψε γιορτάζουμε, ας ρίξουμε μια ματιά γύρω μας. 
Ας δούμε τους δυστυχισμένους συνανθρώπους μας που δεν έχουν μια δουλειά, που δεν έχουν πού την κεφαλήν κλίνε, που δεν έχουν ένα πιάτο φαγητό και ψάχνουν στα σκουπίδια, που φοράνε κουρελιασμένα ρούχα, που δεν έχουν τουλάχιστον μια κουβέρτα να σκεπαστούν στο παγκάκι που γέρνουν τις νύχτες το κουφάρι τους να κοιμηθούν.