Ο πόνος εξαγνίζει την ψυχή

Καθώς η γη γίνεται γονιμότερη, όταν το αλέτρι βαθιά την οργώσει, έτσι και η ψυχή τότε γίνεται καρποφόρος στην αρετή, όταν ο πόνος, η ασθένεια βαθιά και συχνά την επισκέπτεται! 

Ο πόνος εξαγνίζει την ψυχή, την κάνει ταπεινή, πονετική, αγαθή, και έτσι καταστρώνεται το έδαφος για την θεία επίσκεψη.Όλα τα λυπηρά μάς αποστέλλονται, χωρίς κάθε αμφιβολία, για την θεραπεία της νοσούσης ψυχής μας, όπως διά των θλίψεων εμέσει το φαρμάκι της ηδυπαθείας και κάθε πάθους.

Ο εαυτούλης...

«Όταν ήρθαν οι Ναζί να πάρουν τους Τσιγγάνους, δεν αντέδρασα. Δεν ήμουν Τσιγγάνος. Όταν ήρθαν να πάρουν τους κομμουνιστές, δεν αντέδρασα. Δεν ήμουν κομμουνιστής. Όταν ήρθαν να πάρουν τους Εβραίους, δεν αντέδρασα. Δεν ήμουν Εβραίος. Όταν ήρθαν να πάρουν εμένα δεν είχε απομείνει κανείς για να αντιδράσει.»

Μπέρτολτ Μπρεχτ

Ἀπολέλυσαι τῆς ἀσθενείας σου

Νηστεύει ἡ ψυχή μου ἀπὸ πάθη

καὶ τὸ σῶμα μου ὁλόκληρο τὴν ἀκολουθεῖ.

Οἱ ἀπαραίτητες μόνο ἐπιθυμίες - καὶ 

τὸ κρανίο μου ὁλημερὶς χῶρος μετανοίας

ὅπου ἡ προσευχὴ παίρνει τὸ σχῆμα θόλου.

Κύριε, ἀνῆκα στοὺς ἐχθρούς σου.

Σὺ εἶσαι ὅμως τώρα ποὺ δροσίζεις

τὸ μέτωπό μου ὡς γλυκύτατη αὔρα.

Ἔβαλες μέσα μου πένθος χαρωπὸ

καὶ γύρω μου ὅλα πιὰ ζοῦν καὶ λάμπουν.

Σηκώνεις τὴν πέτρα - καὶ τὸ φίδι

φεύγει καὶ χάνεται.

Ἀπ᾿ τὴν ἀνατολὴ ὡς τὸ βασίλεμμα τοῦ ἥλιου

θυμᾶμαι πὼς εἶχες κάποτε σάρκα καὶ ὀστὰ γιὰ μένα.

Οι καμπάνες του Άϊ Θανάση κτυπούν χαρμόσυνα

Ήταν μια ηλιόλουστη ημέρα του Καλοκαιριού του 1980.Η ζωή στην ευλογημένη κωμόπολη της Βαλύρας που βρίσκεται κάτω από την Ιερά σκέπη της Παναγίας της Βουλκανιώτισσας,το μοναστήρι της οποίας δεσπόζει πάνω στο όρος Ιθώμη,κυλούσε ήρεμα.

Προς το απομεσήμερο θυμάμαι με συγκίνηση τις καμπάνες του ενοριακού ναού του Αγίου Αθανασίου,εκεί που εμείς οι Βαλυραίοι πρωτοείδαμε το φως το αληθινό και ελάβαμε πνεύμα επουράνιο,να χτυπούν χαρμόσυνα.

Η είδηση είχε έλθει από την πρωτεύουσα.Ο μέχρι τότε Αρχιμανδρίτης και τοποτηρητής της Μεγαλουπόλεως π.Ευστάθιος κατά κόσμον Κωνσταντίνος Αθανασίου Σπηλιώτης, εκλεγόταν από την Ιερά σύνοδο Μητροπολίτης Μονεμβασίας και Σπάρτης

Έτσι πολεμήσαμε το 1940-41:Η φοβερή αεροναυμαχία του Σαρωνικού και η τραγωδία της βύθισης του αντιτορπιλικού «ΥΔΡΑ»

«ΠΟΛΕΜΙΚΕΣ ΑΝΑΜΝΗΣΕΙΣ»

Η φοβερή αεροναυμαχία του Σαρωνικού και η τραγωδία της βύθισης του αντιτορπιλικού «ΥΔΡΑ»

Φωτό:To A/T ΥΔΡΑ Ο Ελευθέριος-Ερρίκος Ι.Λινάρδος ναύτης του Α/Τ ΥΔΡΑ 1940-41 , θυμάται και εξιστορεί στον Χρήστο Παπαγεωργίου για την εφημερίδα ΣΗΜΑΙΑ/27-11-2004/αριθ.φύλλου 29487.

Έτσι πολεμήσαμε το 1940-41

«Με βαθιά συγκίνηση και δάκρυα στα μάτια παρακολούθησα από τα τοπικά κανάλια την άφιξη στο λιμάνι της Καλαμάτας της φρεγάτας του πολεμικού μας ναυτικού, «Ύδρα», που έγινε με πρωτοβουλία του εκλεκτού συντοπίτη μας υφυπουργού Εθνικής Άμυνας, κ. Γιάννη Λαμπρόπουλου. Βλέποντας το πολεμικό αυτό πλοίο, πέμπτο κατά σειρά με αυτό το όνομα, στο μυαλό μου άρχιζαν να έρχονται σαν κινηματογραφική ταινία οι εικόνες που έζησα στο αντιτορπιλικό «Ύδρα» ως μέλος του πληρώματος, κατά τον πόλεμο 1940-41, που μόλις είχα αποφοιτήσει από την Ν.Σ.Π.

Το 1941 στο Α/Τ «ΥΔΡΑ»

Τη νύχτα της 21ης προς 22ας Απριλίου 1941, το «Ύδρα», τέταρτο κατά σειρά με αυτό το όνομα, βρισκόταν στη Σκάλα Μεγάρων για ανεφοδιασμό καυσίμων και νερού, καθ’ ότι μόλις είχαμε επιστρέψει από ταξίδι στην Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου.

Επόμενή μας αποστολή ήταν να συνοδεύσουμε προς Αλεξάνδρεια το Δανικό φορτηγό «Μάριμισκ» (επάνω στο οποίο είχαν εναποθηκευτεί όλα τα πυρομαχικά του ελληνικού στόλου) και το υποβρύχιο «Παπανικολής». Άδειες εξόδου δεν εδόθησαν προκειμένου να αποχαιρετίσουμε τους δικούς μας, που ίσως δεν ξαναβλέπαμε ποτέ. Πάραυτα, ουδείς απολύτως διαμαρτυρήθηκε, γιατί βάλαμε πάνω απ’ όλους την πατρίδα.

Από τα ξημερώματα της 22ας Απριλίου τα Γερμανικά Στούκας είχαν κάνει έντονη την παρουσία τους πάνω από τον Σαρωνικό. Διαρκείς συναγερμοί μας κρατούσαν σε επαγρύπνηση. Ο κυβερνήτης της «Ύδρας», αντιναύαρχος Θ. Πεζόπουλος, που ήταν ένας πολύ καταπληκτικός και πολύ αγαπητός άνθρωπος, φρόντιζε διαρκώς να μας εμψυχώνει. Αλλάζαμε διαρκώς θέση για να παραπλανούμε τα εχθρικά αεροσκάφη και το ίδιο έκαναν και τα παραπλέοντα πολεμικά μας αντιτορπιλικά «Β. Όλγα», «Πάνθηρ», και «Ιέραξ». Συνέχεια...

Βαλύρα:Αναζητώντας τις ρίζες μας...

ΤΟ ΓΕΝΕΑΛΟΓΙΚΟ ΔΕΝΔΡΟ (ΟΚΤΩ ΓΕΝΙΕΣ)ΤΟΥ ΒΑΛΥΡΑΙΟΥ ΒΑΣΙΛΕΙΟΥ ΛΙΝΑΡΔΟΥ 1789  

ΤΟΥ ΓΙΑΝΝΗ Δ. ΛΥΡΑ - ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΟΥ 

Αγαπητές φίλες/οι σας παρουσιάζουμε ολοκληρωμένο το έργο του καθηγητή-ερευνητή-ιστοριοδίφη κ.Γιάννη Δ.Λύρα, που αφορά το γενεαλογικό δένδρο των Λιναρδαίων, το οποίο είχαμε δημοσιεύσει σε δώδεκα συνέχειες. Μπορείτε να το δείτε κάνοντας κλικ >>  ΕΔΩ

"Θεέ μου συγχώρεσε με όταν κλαίγομαι...Είμαι πραγματικά ευλογημένος"!!!

Σήμερα σε ένα λεωφορείο, είδα μία όμορφη κοπέλα με χρυσαφένια μαλλιά. Τη ζήλεψα…

Φαινόταν τόσο χαρούμενη…Καί ευχήθηκα να ήμουν και εγώ τόσο όμορφος.

Όταν σηκώθηκε να κατέβει, την είδα να περπατάει κουτσαίνοντας στο διάδρομο, είχε ένα...ποδί και περπατούσε με δεκανίκι. Αλλά καθώς περπατούσε…τι χαμόγελο!

Θεέ μου συγχώρεσε με όταν κλαίγομαι εγώ έχω δύο πόδια. Ο κόσμος είναι δικός μου.

Σταμάτησα να αγοράσω καραμέλες. Το παιδί που τις πουλούσε ήταν τόσο χαριτωμένο. Μίλησα μαζί του και ήταν πολύ χαρούμενο. Δεν είχε σημασία αν θα αργούσα στην δουλεία. Καί καθώς έφευγα μου είπε: «Σας ευχαριστώ. Είστε τόσο ευγενικός. Μού αρέσει να μιλώ με ανθρώπους σαν εσάς. Βλέπετε…πρόσθεσε είμαι τυφλός».

Η Βαλύρα στον αγώνα του 1821

Επιμέλεια-παρουσίαση:Γιάννης Ελ.Λινάρδος

Η Βαλύρα με την ενεργή συμμετοχή της στο μεγάλο ξεσηκωμό του 1821,δίνει γενναίο παρόν στην υπόθεση της πολυπόθητης λευτεριάς.Στα Γενικά Αρχεία του Κράτους(ΓΑΚ),είναι καταχωρημένα με ημερομηνία 30 Αυγούστου 1825,όλα τα στοιχεία που αφορούν τη συμμετοχή της Βαλύρας στον αγώνα του 1821.Επίσης εκεί υπάρχουν και πολλά άλλα ενδιαφέροντα που αφορούν την μετέπειτα ιστορία της Βαλύρας.Οι Βαλυραίοι αγωνιστές,τα ονόματα των οποίων αναφέρονται παρακά-τω,ανήκαν στο σώμα του οπλαρχηγού Παναγιώτη Κεφάλα από το Δυρράχι της Μεγαλόπολης.Έλαβαν μέρος σε πολλές μάχες του Εθνικού ξεσηκωμού και ιδιαίτερα,στην πολιορκία για την απελευθέρωση της Τριπολιτσιάς,στις μάχες του Βαλτετσίου,των Δερβενακίων και της Κορίνθου.Στα 1824 συμμετείχαν στις αμυντικές προσπάθειες στα παράλια της Μεσσηνίας για πιθανή απόκρουση επιδρομής των Αράβων,οι οποίοι βοηθούσαν τότε την καταρρέουσα Οθωμανική αυτοκρατορία.Ο κατάλογος των Βαλυραίων αγωνιστών έχει ως εξής:

Συνέχεια...

Βαλύρα:Η επανάσταση στο Τζεφερεμίνι στις 24 Μαρτίου 1821

Αμέσως με την κήρυξη της επανάστασης του 1821 στις 23 Μαρτίου στην Καλαμάτα,οι Τζεφερεμιναίοι(Βαλυραίοι) αγωνιστές ξεκίνησαν τον αγώνα για την απελευθέρωση του χωριού τους.Ήταν η επόμενη ημέρα 24η Μαρτίου,όταν ο Θεόδωρος Κολοκοτρώνης έφθασε στο Τζεφερεμίνι. Οι Τούρκοι τότε ταμπουρώθηκαν στο Μπιζάνι. Οι Τζεφερεμιναίοι υποδέχθηκαν με ενθουσιασμό τον Γέρο του Μωριά στην τότε μικρή πλατεία και αυτός ανέβηκε σε μια μεγάλη πέτρα για να τους μιλήσει και να τους εμψυχώσει. Για την ιστορία πρέπει να αναφέρουμε ότι αυτή η πέτρα βρίσκεται σήμερα παραπεταμένη σε κάποιο οικόπεδο του τέως Δήμου Ιθώμης.

Οι συνθήκες ήταν σκληρές και άνισες λόγω έλλειψης πολεμοφοδίων και δυσανάλογων στρατιωτικών δυνάμεων,όπου οι Τούρκοι υπερτερούσαν καταφανώς.Το χωριό βρισκόταν ανάμεσα σε δύο πολύ ισχυρά Τουρκικά σρατόπεδα.Της Σκάλας και της Άνδρούσας.Οι αγωνιστές της Βαλύρας είχαν βέβαια την συμπαράσταση και των πολεμιστών,της Μεγαλόπολης,των χωριών της Τσακώνας(Σούλι,Άνω Κούρταγα, Δερβένι),καθώς και επαναστατών από τη Μάνη.

Ο αγωγιάτης, Βαλύρα-Βουλκάνο…

Τότες στα χρόνια τα παλιά δεν υπήρχε δρόμος για το Βουλκάνο.Ένα καλντερίμι συνέδεε τη Βαλύρα με τα ιστορικά μοναστήρια μας.Η άνοδος των πιστών, για να προσκυνήσουν την χάρη της Παναγιάς μας της Βουλκανιώτισσας, γινόταν ποδαράτα ή με αλογομούλαρα και γαϊδούρια.

Βρισκόμαστε στη 10ετία του ’50 όπου το κύριο μέσο μεταφοράς ήταν το τραίνο.Μητροπολίτης Μεσσηνίας ήταν ο αείμνηστος Χρυσόστομος Δασκαλάκης, ένας άνθρωπος που άφησε άριστες εντυπώσεις με το πέρασμά του από την ιερά μητρόπολη Μεσσηνίας,με το θεάρεστο έργο που επιτελούσε και τον αδαμάντινο χαρακτήρα του.

Ήταν παραμονή 15αύγουστου όταν ο Σεβασμιότατος Μητροπολίτης έφθασε από την Καλαμάτα με το τραίνο στο σταθμό της Βαλύρας . Από εκεί θα έπαιρνε όπως πάντα το ‘’ταξί’’ της εποχής, που δεν ήταν άλλο από κάποιο άλογο ή ένα μουλάρι κάποιου αγωγιάτη, ο οποίος έβγαζε το μεροκάματό του κάνοντας αγώγια προς το Βουλκάνο.

Στη Βαλύρα κάποτε …στο αλώνι στη σταφίδα …

Ο μοναχογιός Λάκης Μπόβης απλώνει σταφύλια στο αλώνι

Μέρες Αυγούστου στα χρόνια τα παλιά, τότε που ένα από τα κύρια εισοδήματα για την επιβίωση της αγροτιάς ήταν και η σταφίδα. Όλη η Βαλύρα ήταν στις σταφίδες και στα αλώνια. Θέρος ,τρύγος, πόλεμος, ήταν το σύνθημα και τρέχανε όλοι με τα ψάθινα καπέλα, τις φαλτσέτες στο χέρι και τα καλάθια με τις κόφες, για τον τρυγητό. Πραγματικό πανηγύρι γινότανε στην καθημερινή αυτή ‘’εκστρατεία’. Όλοι, μα όλοι νέοι , γέροι, γυναίκες και παιδιά, στην πρώτη γραμμή της ‘’μάχης’’. Το τραγούδι και το καλαμπούρι δεν έλειπαν ποτέ από τους ‘’μαχητές’’ της σκληρής αυτής μάχης κάτω από τον καυτό ήλιο του Καλοκαιριού. Το μεσημέρι βρίσκαν ολιγόωρο καταφύγιο στον παχύ ίσκιο κάποιας συκιάς.Εκεί απολάμβαναν το φαγητό, που συνήθως ήταν κόκορας μαγειρευμένος με χυλοπίτες ή μπακαλιάρος σε σάλτσα, που έγλειφες και τα δάχτυλά σου. Συνάμα η τσίτσα με το κρασί και το λαγίνι με δροσερό νερό από τα πηγάδια, που κάθε περιοχή είχε και το δικό της. Άντε μετά και το επιδόρπιο, φρεσκότατο από τη συκιά. Εκείνα τα ανεπανάληπτα σύκα, που σήμερα έχουν σχεδόν εξαφανιστεί. Και μετά πάλι στον αγώνα μέχρι που να νυχτώσει. Τότες δεν υπήρχαν οχτάωρα. Το ωράριο στα χτήματα ήταν ήλιο με ήλιο και ο κόσμος άντεχε, ήθελε δεν ήθελε.

Η βρύση του Τζούμη-Μια πηγή ζωής από την αρχαιότητα...

... και η ιστορία του χωριού Τζούμη ή Τζέμη

Η ιστορία της, από τα χρόνια που κτίστηκαν τα μοναστήρια της Παναγίας της Βουλκανιώτισας , είναι άρρηκτα δεμένη με την μεγάλη εορτή της κοίμησης της Θεοτόκου τον 15αύγουστο. Ιδιαίτερα στα χρόνια που το μόνο μεταφορικό μέσο ήταν τα άλογα και τα γαϊδούρια , η βρύση του Τζούμη ήταν απαραίτητος σταθμός προκειμένου να  ξαποστάσουν και να δροσιστούν άνθρωποι και ζώα.

Στην φωτογραφία διακρίνονται από αριστερά οι Βαλυραίοι: Αναστάσιος Μπουρίκας(Κατσιμούλας), Ερρίκος Λινάρδος, Αικατερίνη Μπουρίκα και ο Παναγιώτης Στρατής. Ουδείς εκ των εικονιζομένων βρίσκεται σήμερα εν ζωή.

Η καλαμωτή στην Μαυροζούμενα και ο πονηρός βλάχος

Το ψάρεμα κάποτε στο ποτάμι της Μαυροζούμενας ήταν μια πολύ συχνή ενασχόληση των Βαλυραίων.Τα ψάρια του γλυκού νερού,σε παλιές εποχές, ήταν τα μόνα διαθέσιμα. Θαλασσινά δεν υπήρχαν αλλά και η φτώχεια ανάγκαζε τον κόσμο να ψαρεύει στο ποτάμι μας,για να συμπληρώσει το οικογενειακό τραπέζι. Τότε η μόλυνση δεν είχε μολύνει τα νερά και κάθε τι ποταμίσιο ήταν καθαρό και κατάλληλο προς βρώση. Τρόποι ψαρέματος υπήρχαν αρκετοί. Ένας πιο συνηθισμένος και μεγάλης απόδοσης τρόπος ήταν η καλαμωτή,όπως αυτή διακρίνεται στην διπλανή φωτογραφία.Η κυρά Θανάσω η μυλωνού που άλεθε το σιτάρι στον παλιό μύλο του χωριού,είχε παράλληλα στήσει στην κοίτη της Μαυροζούμενας και την καλαμωτή της, για να τρώει κανένα ψαράκι αυτή και οικογένειά της. Πλούσια ήταν κάθε φορά η ψαριά γεμάτη κεφαλόπουλα,τριχόπουλα, χαμοσούρτια, χέλια, και καβούρια.Ροβόλαγε νωρίς πρωί-πρωί και γέμιζε το καλάθι της.Με τα πολλά και με τα λίγα,πήρε πρέφα την καλαμωτή και ένας τσοπάνος που είχε το μαντρί του απόπερα στις ελιές και του μπήκε η ιδέα να φάει και αυτός κανένα ψαράκι.

Γουρνοσφαξιές & Τσικνοπέμπτη στην Βαλύρα

Τα Χοιροσφάγια ή Γουρνοσφαξιές στην καθομιλουμένη της περιοχής μας, από τα Βυζαντινά χρόνια έως την 10/ετία του '70 , αποτελούσαν ουσιαστική ανάγκη επιβίωσης των ντόπιων πληθυσμών. Κάθε οικογένεια, εξέτρεφε κάθε χρόνο από ένα γουρούνι, τον οποίο έσφαζαν και το περισσότερο κρέας του γινότανε παστό και λουκάνικα. Αυτός ήταν ο μοναδικός τρόπος διατήρησης του κρέατος,αφού ψυγεία δεν υπήρχαν.Η ημέρα των "Χοιροσφαγίων" ξεκινούσε την αυγή με το άναμμα της φωτιάς για να γίνει το νερό πολύ καυτό , με το οποίο θα μαδούσαν το γουρούνι. Λίγο μετά έφθανε ο τελών χρέη χασάπη χωρικός με την ομάδα του που είχε ειδοποιηθεί από πριν και περιλάβαιναν το ''άτυχο'' το ζώο, συχνά με πολύ δυσκολία, λες και αυτό είχε δει τη νύχτα κακό όνειρο.

Η συμβολή της Ι.Μονής Βουλκάνου στον αγώνα του '21

Αμέσως με την έκρηξη της επανάστασης του ΄21 το μοναστήρι του Βουλκάνου ζει έντονα τον παλμό του αγώνα, και προσφέρει τις υπηρεσίες του προκειμένου να γίνει πραγματικότητα το όραμα της εθνικής παλιγγενεσίας. 

Σε ξεχωριστό φάκελο του αρχείου των αγωνιστών, καταγράφονται με κάθε λεπτομέρεια όλα τα χρηματικά ποσά καθώς και οι διάφορες άλλες πολύτιμες υπηρεσίες που προσέφερε το μοναστήρι για την διατροφή και ενίσχυση των επαναστατικών στρατευμάτων που περνούσαν απ΄ εκεί. 

Το 1822 οι μοναχοί έδωσαν στην ερανική επιτροπή αγώνα την οποία αποτελούσαν ο Γ. Δαρειώτης και ο μοναχός άνθιμος Βουλκανιώτης σκεύη αξίας 3.600 γροσίων. Το 1823 εδόθηκαν στον έπαρχον Μεσσήνης Πάγκαλο διάφορα είδη αξίας 2.250 γροσίων.

ΟΜΗΡΙΚΗ ΜΕΣΣΗΝΗ-ΒΑΛΥΡΑ:ΜΕΓΑΛΗ Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΣΤΑ ΧΩΜΑΤΑ ΤΗΣ ΠΕΡΑ ΜΕΡΙΑΣ

Στην περιοχή της Πέρα Μεριάς δέσποζε στους Ομηρικούς χρόνους το ανάκτορο των Ποδαλείριου και Μαχάονα,υιών Ασκληπιού και ηγεμόνων της Ιθώμης, που έλαβαν μέρος στην εκστρατεία της Τροίας με 30 καράβια στρατό.

Σήμερα από το ανάκτορο αυτό έχει απομείνει ένας σορός από ερείπια.Οικοδομικά υλικά του χρησιμοποιήθηκαν κυρίως,για την ανέγερση της εκκλησίας του Αγίου Πέτρου στο ίδιο σημείο.

Η εκκλησία αυτή είναι σήμερα κατεστραμμένη,πιθανότατα κατά την επιδρομή του Ιμπραήμ ή κατά άλλους στην αποτυχημένη εξέγερση των Ορλόφ,όπως η περίπτωση του Άϊ Βλάση νότια της Βαλύρας.

ΕΙΝΑΙ ΚΑΤΑΠΛΗΚΤΙΚΟ !!! ΑΜΦΙΒΑΛΩ ΟΜΩΣ ΕΑΝ ΤΟ ΚΑΤΑΛΑΒΕ ΚΑΝΕΝΑΣ ...

Κατάλαβες τώρα γιατί γουστάρουν τόσο την... "ελεύθερη αγορά;"

Για να κλείσει ο μπακάλης της γειτονιάς και να στέλνεις τον κόπο σου στα μεγαλομπακάλικα τής Γερμανίας.
Σε βγάλανε, ψαράκι, από τη γυάλα σου και στη συνέχεια σε πέταξαν στον ωκεανό με τα σκυλόψαρα, που έχουν τους δικούς τους κανόνες... διατροφής.

Διαβάστε περισσότερα »

O Oστεοφύλαξ

Ο Oστεοφύλαξ είναι ένας άνθρωπος που αγαπά τη δουλειά του. Τυπικός, δίκαιος με όλους και συνεπής προς τις επαγγελματικές του υποχρεώσεις. Ενίοτε «παρηγορούσε» μερικές κεκαυμένες χήρες αλλά προσεκτικά και αφού πρώτα βεβαιωνόταν για τη συγκατάθεσή τους. «Η οστεόπολη έμοιαζε ωσάν να ζούσε στο άχρονο. Μία ελάσσων ή ελαχίστη πόλις που δεν είχε τίποτα να κάνει με τις συνηθισμένες. Εκεί ο χρόνος ροκανίζει τους ανθρώπους και φθείρει τα κτίρια. Εδώ όλα ζουν μες στη μακαριότητα της αχρονίας. Όλα εν κενώ. 

Οι κιβωτιόσχημοι ίδιοι και απαράλλαχτοι. Από τη μέρα της ανακομιδής έως την ημέρα της Κρίσεως ή της συντέλειας του σύμπαντος κόσμου θα είναι ίδιοι και απαράλλακτοι.» «Οι ένοικοί των ούτε αγωνιούν, ούτε ασφυκτιούν.

Ο φτωχός σάκος του Άι Βασίλη και τα δακρυσμένα παιδικά μάτια!!!

Ο νέος χρόνος ήλθε και καλώς μας όρισε.
Μαζί του και ο Άι Βασίλης, αλλά πολύ πικραμένος και στεναχωρεμένος. 

Ο σάκος είναι μικρός και με φτωχικά δώρα και έτσι δεν μπορεί να ικανοποιήσει τα εκατομμύρια παιδιά στον κόσμο όπως  στην Ελλάδα που στενάζει από τους μνομονιολάγνους και ''γιορτάζει'' λυπημένα Χριστούγεννα και πρωτοχρονιά . 

Δακρυσμένα μάτια αντικρίζει, φτωχών, αστέγων, πεινασμένων και εξαθλιωμένων ανθρώπων, μα πιο πολύ η καρδιά του ματώνει όταν αντικρίζει δακρυσμένα παιδικά μάτια.

Παιδιά που ο βοριάς τα παγώνει. 

Παιδιά που η συμμορία των τοκογλύφων , των πλουσίων και των μαύρων αφεντικών που διαφεντεύουν την ανθρωπότητα, τους σβήνει το χαμόγελο και τους απαγορεύει ακόμα και να ονειρεύονται.

Λουλούδια ζωής:Ζωή είναι να μάχεσαι,να μη βολεύεσαι,να μη την εγκαταλείπεις!

 Θα χτυπούμε, θα χτυπούμε τα κεφάλια μας απάνω στα κάγκελα, πολλά κεφάλια θα γίνουν θρύμματα, μα μια μέρα τα κάγκελα θα σπάσουν

"Τη Ζωή δεν την επαιτεί ο άνθρωπος. Τη δικαιούται. Τη διεκδικεί. Την τιμά. Την εκτιμά. Δίνει μάχη γι αυτήν. Δεν είναι ικέτης της. 

Είναι αγωνιστής της. 

Γι’ αυτό είναι Άνθρωπος.

"Συλλογίζομαι το λόγο του Καζαντζάκη στον Γκρέκο. «Παλικαριά μεγάλη είναι να θες να ξεπεράσεις τα σύνορα του ανθρώπου. Μα παλικαριά μεγάλη και ν’ αναγνωρίζεις χωρίς τρόμο τα σύνορα και να μην απελπίζεσαι. Θα χτυπούμε, θα χτυπούμε τα κεφάλια μας απάνω στα κάγκελα, πολλά κεφάλια θα γίνουν θρύμματα, μα μια μέρα τα κάγκελα θα σπάσουν».

Το ρέκβιεμ των νεανικών μου ονείρων

Μια ημέρα με Θεόφτωχη βροχούλα θα χωθώ στον τάφο μου και θα χουζουρέψω. 

Η ελπίδα...

Αναρωτιέσαι γιατί;;; Δεν μπορώ να σου μιλήσω με τη γλώσσα των λουλουδιών. Μυθική αοριστία η ζωή. Όταν νομίσεις ότι την κέρδισες ή την απόκτησες, έχεις ήδη πεθάνει. Ευδαιμονία άνοιξης η προσδοκία μέσα στο σκοτάδι της αιώνιας στιγμής. 

Η αστοχασιά, η αφέλεια της νιότης και η ωριμότητα

Ή το παιδί με τις καραμέλες 

Mέτρησα τα χρόνια μου και συνειδητοποίησα, ότι μου υπολείπεται λιγότερος χρόνος ζωής απ' ότι έχω ζήσει έως τώρα... Αισθάνομαι όπως αυτό το παιδάκι που κέρδισε μια σακούλα καραμέλες: τις πρώτες τις καταβρόχθισε με λαιμαργία αλλά όταν παρατήρησε ότι του απέμεναν λίγες, άρχισε να τις γεύεται με βαθιά απόλαυση. 

Δεν έχω πια χρόνο για ατέρμονες συγκεντρώσεις όπου συζητούνται, καταστατικά, νόρμες, διαδικασίες και εσωτερικοί κανονισμοί, γνωρίζοντας ότι δε θα καταλήξει κανείς πουθενά. Δεν έχω πια χρόνο για να ανέχομαι παράλογους ανθρώπους που παρά τη χρονολογική τους ηλικία, δεν έχουν μεγαλώσει. 

Ιωάννης Κ.Λινάρδος-Παπαρρηγόπουλος

ΑΓΩΝΙΣΤΕΣ ΤΟΥ ’21 

 IΩΑΝΝΗΣ K.ΛΙΝΑΡΔΟΣ-ΠΑΠΑΡΡΗΓΟΠΟΥΛΟΣ  
(1780-1874)

Ο Δαμαριωνίτης Φιλικός

Το πραγματικό επώνυμο του Ιωάννη Παπαρρηγόπουλου

 ήταν Λινάρδος. 

Το Παπαρρηγόπουλος προέκυψε λόγω υιοθεσίας του.

Ο Ιωάννης Λινάρδος-Παπαρρηγόπουλος φιλικός και αγωνιστής του 1821 γεννήθηκε στο Δαμαριώνα της Νάξου το 1780 και πέθανε στις 18.11.1874 

Ο Ιωάννης Κ.Λινάρδος σε νέα ηλικία έφυγε στην Κωνσταντινούπολη , όπου υιοθετήθηκε από μια οικογένεια Παπαρρηγοπούλου. Σπούδασε στην Πόλη, στην Οδησσό, και στη Μόσχα. Το 1807 διορίστηκε διερμηνέας του Ρώσικου στόλου του Αιγαίου. Το 1814 επισκέφτηκε τον Αλή Πασά των Ιωαννίνων για υποθέσεις των Ρώσων υπηκόων του, στα Γιάννενα και συνδέθηκε μαζί του με στενή φιλία , την οποία αργότερα αξιοποίησε για το καλό του γένους. 

Το 1819 υπηρετεί ως διερμηνέας στο ρώσικο Προξενείο της Πάτρας. Εκεί μυήθηκε στη Φιλική Εταιρία, συνδέθηκε με πολλούς Φιλικούς και προκρίτους .Έπαιξε σημαντικό ρόλο στην προετοιμασία της επανάστασης και αγωνίστηκε για την απελευθέρωση του Έθνους. Στη διάρκεια της επανάστασης ανέλαβε τη διεκπεραίωση πολλών επικίνδυνων αποστολών. Αξιοποιώντας τη φιλία του με τον Αλή Πασά, διατήρησε την επαφή μαζί του, μέχρι του θανάτου του Αλή και έκανε τον μεσολαβητή του Αλή Πασά προς τους Ρώσους , βοηθώντας τον δήθεν στην υλοποίηση των σχεδίων του, για τη δημιουργία ανεξάρτητου κράτους. 

Στην πραγματικότητα όμως τον έσπρωχνε σε πόλεμο με την Υψηλή Πύλη για το καλό της Ελληνικής Επανάστασης.

Το σχήμα της απουσίας

ΑΦΙΕΡΩΜΑ ΣΤΟΝ ΠΟΙΗΤΗ ΑΚΟ ΔΑΣΚΑΛΟΠΟΥΛΟ

*Αχ τι άδικο….. παλικάρι εγώ να σβήσω…… *Πούναι τα χρόνια ωραία χρόνια…….. *Δίχως την καρδούλα σου… *Τα σακάκι μου κι’αν στάζει……. *Το πουκάμισο το θαλασσί……. *Γύφτισσα μέρα……… *Να διώξω τα σύννεφα…….. *Γειτονάκι μου…… *Χάντρα στο κομπολόι σου ……

Με ρίζες από την μεσσηνιακή Μάνη,όσον αφορά το γένος της μητέρας του και μάλιστα από την ιστορική οικογένεια του Πετρόμπεη Μαυρομιχάλη,ο Άκος δεν έπαψε ποτέ να εκφράζει την αγάπη του για το όμορφο αυτό μέρος της Μεσσηνίας και να συμβάλει στην προβολή της,κυρίως μέσα από ραδιοτηλεοπτικές εκπομπές.Από την μία μεριά η αγάπη του για την Μάνη και από την άλλη η συμμετοχή του κόντρα στην πατριαρχία,εμφανιζόταν συχνά να υπογράφει με το ψευδώνυμο Μάρκος Μαυρομιχάλης.Μία από αυτές τις περιπτώσεις ήταν και στην εκπομπή συνέχειας με τίτλο ((Σήματα)),που παρουσίαζε παρέα με τον μουσικοσυνθέτη Γιάννη Μαρκόπουλο,από το Βο πρόγραμμα της Κρατικής Ραδιοφωνίας. Όταν στα νεανικά μου χρόνια άκουγα τραγούδια πάνω σε στίχους του Άκου Δασκαλόπουλου,ένιωθα αυτοί οι στίχοι να μετρούν τους χτύχους της καρδιά μου.Το έργο κάθε καλλιτέχνη είναι ο καθρέπτης της ψυχής του.  Συνέχεια...

Κώστας Ν.Δαβίλλας (+):Οι αετοί πεθαίνουν πετώντας!!!

Flash back

22 Ιανουαρίου 1979 ''έφυγε'' ο αετός της Ιθώμης

Ιστορική μνήμη

Ένας ήρωας αετός, από τα Πετράλωνα Ιθώμης,που έπεσε ηρωικά στο βωμό του καθήκοντος και της συνείδησης καιγράφτηκε στο πάνθεον των ηρώων της Πολεμικής μας Αεροπορίας.

Συνέχεια...

Η οδύσσεια ενός Τζεφερεμιναίου στα χρόνια της Τουρκοκρατίας

Μια αληθινή ιστορία

ΓΙΑΝΝΗΣ ΒΑΣ.ΛΙΝΑΡΔΟΣ

Βρισκόμαστε στο Τζεφερεμίνι λίγα μόλις χρόνια πριν την μεγάλη ώρα του Εθνικού Ξεσηκωμού.Στον μοναδικό καφενέ, λιγοστοί ρωμιοί, οι πιο πολλοί γέροντες,με τις παλιωμένες φουστανέλες τους , σιγοκουβεντιάζουν κάτω από την μύτη των σερασκέρηδων για τα περασμένα μεγαλεία του Ελληνισμού. Κυρίως όμως λένε για την ελπίδα της ανάστασης του Γένους, για τα μελλούμενα και για τις φήμες από την κίνηση των Φιλικών.Η αποτυχημένη επανάσταση του Ορλώφ είχε τραγικές συνέπειες και για το Τζεφερεμίνι.Οι ορδές των Τουρκαλβανών, για εκδίκηση,άνοιξαν μεγάλης πληγές στους δύστυχους προγόνους μας. 

Τα αποκαΐδια του Αϊ-Βλάση – Μητροπολιτικού κέντρου της περιοχής –έμειναν ως τις ημέρες μας για να θυμίζουν τα θλιβερά εκείνα γεγονότα. Δυτικά του χωριού το κοιμητήρι με το εκκλησάκι του Αϊ-Νικόλα, παραπάνω η παλιά εκκλησία της Αγίας Τριάδας όπου παλιότε-ρα,λένε,πως είχε υπάρξει ενετικό νεκροταφείο, Βορειοανατολικά ο Αϊ-Δημήτρης με τα λιγοστά κελιά τριγύρω, μετόχι της Ιεράς Μονής Αιμυαλών Γορτυνίας. Από καιρού σε καιρό μερικοί μοναχοί κατέβαιναν εδώ στα πεδινά με τα μουλάρια τους για να πάρουν κάτι από τα εισοδήματα, κυρίως λάδι. Συνέχεια...

ΒΑΣΙΛΕΙΟΣ Κ.ΔΑΒΙΛΛΑΣ-ΕΝΑΣ ΗΡΩΑΣ ΔΙΚΑΣΤΗΣ ΣΤΗΝ ΕΘΝΙΚΗ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ 1941-44

Ο ΑΕΙΜΝΗΣΤΟΣ ΒΑΣΙΛΕΙΟΣ Κ.ΔΑΒΙΛΛΑΣ

Τη νύχτα της 30ής-31ης Μαΐου 1941,ο Μανόλης Γλέζος μαζί με τον Απόστολο Σάντα κατεβάζουν από την Ακρόπολη το σύμβολο του φασισμού,την Γερμανική σημαία με την σβάστικα.Οι Γερμανοί κατακτητές εξαγριώνονται.Ο τρόμος για αντίποινα κυριαρχεί τον Αθηναϊκό λαό.Ο πρωτοδίκης Βασίλειος Δαβίλλας πήρε επείγουσα παραγγελία από τον Εισαγγελέα Πλημμελειοδικών Αθήνας να σπεύσει επί τόπου και να διενεργήσει ανακρίσεις, μαζί με τον εισαγγελέα Αναστάσιο Καραμούτζο.Και οι δύο αυτοί δικαστικοί λειτουργοί ήταν άριστοι γνώστες της Γερμανικής γλώσσας.Η θέση τους ήταν τρομερά δύσκολη και επικίνδυνη.Ο τρομερός διοικητής της Γκεστάπο Τόϋμπελ, γνωστός για την φρικτή σκληρότητά του,με τις χαρακτηριστικές σπαθιές του προσώπου του,απευθυνόμενος στους Έλληνες δικαστές του 11ου ανακριτικού τμήματος Αθηνών, τους λέει ξεκάθαρα:Άν δεν βρεθούν οι ένοχοι θα πληρώσει ακριβά ο Αθηναϊκός λαός.

Οι ρίζες της μητέρας μου,Βασιλικής Θ.Δαβίλλα

Κεφαλληνού:Ένα γραφικό χωριό της Ιθώμης που έχει βαθιές ρίζες στην αρχαιότητα.Ιδρύθηκε από τους αρχαίους Κεφαλλονίτες οι οποίοι είχαν αναπτύξει εμπορικές συναλλαγές με την Μεσσηνία και δη την περιοχή της Ιθώμης,δια μέσου του λιμανιού της Κυπαρισσίας.Μάλιστα δε στους Ενετικούς κώδικες αναφέρεται με το όνομα Κεφαλλονίτσι.

Ο δρόμος Κεφαλληνού-Καλογερέσι κ.λ.π,υπάρχει από τα χρόνια εκείνα και ξεκινούσε από το λιμάνι της Κυπαρισσίας.Το Κεφαλληνού έδωσε δυναμική παρουσία σε όλες τις δύσκολες στιγμές του γένους.Αποκορύφωμα υπήρξε ο ηρωικός θάνατος του ήρωα Χιλίαρχου Ηλία Κορμά στο Μανιάκι υπό τον Παπαφλέσσα εναντίον του Ιμπραήμ στις 20/05/1825.

Οικογένεια Δαβίλλα:Προέρχεται από την Rupea της Βλαχίας,νύν Ρουμανίας και το πραγματικό όνομα είναι Ντάβιλλας-Davillas.Σε Δαβίλλας άλλαξε με πρωτοβουλία του αείμνηστου εφέτη Βασιλείου Δαβίλλα.Ωστόσο υπάρχει ακόμα στο Κεφαλληνού οικογένεια που συνεχίζει να γράφεται Νταβίλλα.

Συνέχεια...

Ελευθέριος-Ερρίκος Ι.Λινάρδος: ΠΟΛΕΜΙΚΕΣ ΑΝΑΜΝΗΣΕΙΣ 1940-41

Η φοβερή αεροναυμαχία του Σαρωνικού και η τραγωδία της βύθισης του αντιτορπιλικού «ΥΔΡΑ»

Φωτό:To A/T ΥΔΡΑ Ο Ελευθέριος-Ερρίκος Ι.Λινάρδος ναύτης του Α/Τ ΥΔΡΑ 1940-41 , θυμάται και εξιστορεί στον Χρήστο Παπαγεωργίου για την εφημερίδα ΣΗΜΑΙΑ/27-11-2004/αριθ.φύλλου 29487.

Έτσι πολεμήσαμε το 1940-41

 «Με βαθιά συγκίνηση και δάκρυα στα μάτια παρακολούθησα από τα τοπικά κανάλια την άφιξη στο λιμάνι της Καλαμάτας της φρεγάτας του πολεμικού μας ναυτικού, «Ύδρα», που έγινε με πρωτοβουλία του εκλεκτού συντοπίτη μας υφυπουργού Εθνικής Άμυνας, κ. Γιάννη Λαμπρόπουλου. Βλέποντας το πολεμικό αυτό πλοίο, πέμπτο κατά σειρά με αυτό το όνομα, στο μυαλό μου άρχιζαν να έρχονται σαν κινηματογραφική ταινία οι εικόνες που έζησα στο αντιτορπιλικό «Ύδρα» ως μέλος του πληρώματος, κατά τον πόλεμο 1940-41, που μόλις είχα αποφοιτήσει από την Ν.Σ.Π.

Το 1941 στο Α/Τ «ΥΔΡΑ»Τη νύχτα της 21ης προς 22ας Απριλίου 1941, το «Ύδρα», τέταρτο κατά σειρά με αυτό το όνομα, βρισκόταν στη Σκάλα Μεγάρων για ανεφοδιασμό καυσίμων και νερού, καθ’ ότι μόλις είχαμε επιστρέψει από ταξίδι στην Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου. Συνέχεια...

Γιάννης Ελευθερίου-Ερρίκου Λινάρδος

Economist-Journalist

*Στέλεχος ομίλου πολυεθνικών εταιριών
Supervisor

*Mέλος του Οικονομομικού επιμελητηρίου Ελλάδος από το 1987,

κάτοχος αδειών άσκησης Οικονομολογικού Επαγγέλματος και

Λογιστή Φοροτεχνικού Α! τάξης.

*Δημοσιογραφική δραστηριότητα δημοσιεύσεις συνεργασίες:

Τοπικά και Αθηναϊκά έντυπα και ηλεκτρονικά Μ.Μ.Ε

Δημιουργία ιστοσελίδας...

Ημερομηνία δημιουργίας και ανάρτησης ιστοσελίδας:08/12/2008